Fyrsti dagur ársins án hans Blogg eftir Laufeyju

Áramót hafa alltaf verið eins og endurræsing fyrir sálina. Nýtt ár, nýtt loft, nýtt blað. En í þetta sinn vaknaði ég inn í ár sem hafði gleymt einum. Ár þar sem röddin hans, hláturinn og þessi sérstaka dýpt sem aðeins hann bar, heyrðist ekki lengur í veraldlegum skilningi. Árið sem byrjaði án Dodda.

Það er eitthvað ótrúlega skrítið við að stíga inn í dagatal þar sem hann er ekki. Eins og maður sé að lesa bók sem vantar heilt upphaf. Ég opnaði gluggann í morgun, horfði út í kalt ljós dagsins og fann hvernig loftið sjálft var öðruvísi. Það var eins og eitthvað hefði verið rifið úr vetrarsólinni… eða kannski er það ég sem er rifin. Sorgin hellist ekki yfir mann, hún liggur bara í horninu eins og kaldur skuggi sem fylgir manni hvert skref.

Ég hugsaði: Hvað myndi hann hafa sagt við mig í dag?

Doddi var alltaf sá sem talaði beint, hreint og hlýtt. Hann var aldrei að reyna að vera djúpur – hann bara var það. Og í dag heyri ég hann samt. Ekki í loftinu, heldur inni í mér. Þannig lifa þeir áfram, þeir sem fóru. Þeir fá sér pláss í brjóstinu á manni og segja: „Ég er hér, systir, þú berð mig með þér.“

Árið 2026 byrjaði því í tómi, en það var líka ákveðin ró í því tómi. Eins og hann væri að segja: Þú ert ekki ein. Þú heldur áfram og ég fylgi með.

Sorgin er ekki óvinur minn, hún er tengingin mín. Hún er sönnun þess að hann var raunverulegur, lifandi og elskaður. Dagurinn fór í hljóðlátar samræður við sjálfa mig. Ég leyfði mér að gráta, leyfði mér að brosa yfir minningum, leyfði mér að finna bæði sárið og fegurðina. Sorgin er skrýtin – hún togar mann niður í myrkur en opnar líka glufu inn í dýpt sem maður vissi ekki að maður ætti. Hún kennir manni að hlusta betur, sjá betur og meta betur.

Þegar kvöldið nálgaðist tendraði ég kerti. Ég sagði nafnið hans upphátt. Ekki hástöfum, heldur lágt og mjúkt, eins og maður talar við einhvern sem situr mjög nálægt. „Doddi.“ Og það varð hlýtt í kringum mig. Ekki kraftaverk, ekki ljósgeisli – bara hlýja, svona mannleg og róandi. Eins og eitthvað í veröldinni væri að anda með mér.

Þannig endaði fyrsti dagur ársins. Ekki með gleði, ekki með dramatík, heldur með þessari rólegu vissu: Hann er farinn úr hinu sýnilega, en hann er ekki horfinn. Og ég held áfram. Með honum. Fyrir hann. Og stundum bara þrátt fyrir allt.